Bente Westerhuis

“If something is boring after two minutes, try it for four. If still boring, then eight. Then sixteen. Then thirty-two. Eventually one discovers that it is not boring at all.”
- John Cage

Ik zoek niet naar een bepaalde esthetiek, originaliteit dan wel boodschap of betekenis. Vanuit een voorliefde voor het zin- en betekenisloze ontstaat er een banale algemeenheid en eenvoud. De universele, anonieme, bijna apatische ''anti held'' die altijd centraal staat in mijn animaties wordt zo universeel dat deze herkenbaar en toegankelijk begint te worden.
''Het dagelijks leven is het patroon van gebruikelijke handelingen en bezigheden die in een bepaalde periode door de meeste mensen als voor de hand liggend beschouwd worden, gebeurtenissen of daden die geen bijzonder karakter hebben en volgens een min of meer regelmatig ritme terugkeren. Daarin zitten evidenties als eten en slapen, zaken als het doen van het huishouden of de afwas, inspanningen als studeren en werken.''1
De dagelijkse sleur van deze karakterloze figuur wordt, bijna tergend en bedrukkend, duidelijk in de hoeveelheid eindeloze op zichzelf nietszeggende herhalende handelingen. Eindeloos wachten op de metro, op het kopieerapparaat op het werk, op een smakeloze magnetron maaltijd en de stille lege rookpauze's. Het is wat het is en niet meer dan dat. De hoop of het tevergeefse wachten op een (afwezige) clue of climax maakt de figuur en zijn leven tragi-komisch.
Opstaan. Werken. Eten. Slapen. Opstaan. Werken. Eten. Slapen. Opstaan. Werken. Eten. Slapen.
De pixels werken dermate beperkend dat deze zich juist uitstekend lenen voor monotone, eentonige, bewegingen en een karakterloosheid. De figuur heeft niks onderscheidends.
Naast de liefde voor de zinloosheid, van in dit geval het alledaagse leven, bestaan er in mijn werk geen onderliggende lagen zoals een vorm van kritiek of boodschap. Dit is in het werk van Pushwagner, wat ook duidelijk gaat over dagelijkse routine en sleur, wel het geval is. Ik zoek het bij het tragikomische van 'Daarom', één van de semi-realistische docu's van Arjan Ederveen, en de neurotische droge animaties van Han Hoogerbrugge.