Magda van Dijk

Ik kan mijzelf omschrijven als eerlijk, nuchter en direct. Dit is wat je ook terug vindt in mijn werk wat grafisch, simpel en helder is. Ik hou ervan om, binnen een gestelde opdracht, de grenzen op te zoeken en hierbij een creatieve- en doordachte oplossing te bedenken. Het product wordt zo een uniek en bijzonder ontwerp.
Ik kan mij vaak verbazen over de mensen in de wereld, waarschijnlijk door mijn nuchtere kijk en dit wil ik graag met anderen delen. Een voorbeeld is mijn eerste examenproject, waarin ik mijn verbazing over de beeldproductie van ons als mens op het internet laat zien.


Project 1. Privacy 2.0
Wat betekent privacy nog in de wereld van vandaag? Tot een paar jaar geleden werden foto’s nog in fotoalbums geplakt en dezen gingen op verjaardagen rond bij familie en vrienden.

Tegenwoordig is dit anders: foto’s van babykamers, baby’s, bruiloften en vakanties worden massaal online geplaatst. Je krijgt een kijkje in het leven van deze mensen, maar ook wanneer je helemaal geen ‘vriendje’ met hun bent. Waarom doen we dit en waarom is dit allemaal niet meer privé? Blijkbaar zijn mensen zich er niet van bewust dat niet alleen hun netwerk vriendjes de foto’s kunnen zien, maar ook vele anderen.


Project 2. Cradle to Cradle
De kern van het ‘Cradle to Cradle – principe’ ligt in het concept, dat alle gebruikte materialen na hun leven in het ene product, makkelijk kunnen worden gerecycled voor een nieuw product. Ook over de productie moet goed worden nagedacht, zodat de producten na gebruik sneller en beter uit elkaar gehaald kunnen worden in weinig handelingen. Hierdoor kan het optimaal worden hergebruikt.

Over dit gegeven is een boek geschreven dat gericht is op de ontwerper. Ik wil dit principe uitleggen aan de consument, door ze hun eigen producten, die ze net gekocht hebben of net weg wilden doen, uit elkaar te laten halen. Zo komen ze te weten wàt ze hebben gekocht of wilden weggooien. De consument bewustmaken van de materialen in een alledaags product.



Visueel essay
In mijn visueel essay staat centraal: ‘De beeldproductie van mensen op het sociale netwerk als bron voor de vormgever’.

Naar aanleiding van mijn project Privacy 2.0 wil ik in mijn visueel essay laten zien dat onze
beeldproductie op de sociale netwerken als een grote
snoepwinkel voor kunstenaars en vormgevers is en ze hier dankbaar gebruik van maken.