Miriam Knibbeler

‘(…) by fixing the appearance of transient humanity, wax acknowledges time’s passing. It attests to mortality, and acts as a subtle testament to death, a barely detectable memento mori.’

Roberta Panzanelli
Uit: Ephemeral bodies: Wax sculpture and the human figure (2008)

Het materiaal waar ik mee werk, was, heeft veel tegenstellingen in zich. Fysieke tegenstellingen: het kan hard zijn of zacht, warm of koud, duurzaam of vergankelijk. En inhoudelijke tegenstellingen: het kan heel goed huid imiteren en beelden kunnen daardoor erg levensecht lijken. Naast deze associatie met het leven, heeft het ook sterke associaties met de dood, met ziekte en met het vergaan van vlees, met zachtheid en sterfelijkheid. Door de onbeweeglijkheid van een sculptuur imiteert het vlees wat niet langer meer in leven is.

Ik maak menselijke en dierlijke figuren, voor mij zit daar niet zoveel verschil tussen. De mensen zijn vrij dierlijk en de dieren vrij menselijk. Ik probeer hierbij een hoge mate van mimesis te bereiken. Soms zijn het alleen lichaamsdelen, voeten, een been of een hoofd, en soms maak ik het hele wezen. Ik speel met schaal en verhoudingen. Deze vormen ontstaan intuïtief.

De materialiteit van het werk is heel belangrijk, maar tegelijkertijd wordt deze weer ontkent door de transparantie van het materiaal. Het immateriële, het spirituele is daardoor ook aanwezig. Deze wezens lijken uit een andere wereld te komen, een hele oude wereld van herinneringen, dromen en mythes.

Ik geloof in de waarde van de zintuiglijke ervaring van kunst. De magie zit in het zien, horen en voelen.