Lianne Oostindjer

In mijn werk ben ik voornamelijk bezig met het concept van identiteit. Hiervoor gebruik ik zowel menselijke modellen als poppen. Ik zoek de grens op tussen deze twee, tussen echt en nep, tussen menselijk en kunstmatig. Ook werk ik graag met alter-ego’s in de zelfportretten die ik maak. Zo kan ik de kijker in mijn wereld (of die van de pop) trekken.

Voor mijn eindexamen heb ik besloten al de aspecten van mijn werk samen te voegen. Naast een nieuwe serie over de poppen (Asian ball jointed dolls) en hun eigenaars laat ik ook nieuwe stappen in de rest van mijn werk zien.
Deze nieuwe serie gaat over de relatie tussen de poppen en de mensen die ze bezitten. De poppen komen tot leven in de handen van de eigenaars. Zij hebben de pop een eigen karakter gegeven (deze poppen worden gekocht, maar zijn volledig naar smaak aan te passen door middel van pruikjes, kleertjes en het beschilderen van de gezichten).
Door ze samen op de foto te zetten laat ik zien hoe de relatie tussen de twee is. Zo kun je goed zien wat de persoonlijkheid van de mens is, maar ook wat voor soort persoonlijkheid zij in de pop zien.

In de andere werken die ik laat zien speel ik met andere werelden die soms met elkaar botsen. Zo haal ik andere werelden naar die van ons en plaats ik die van ons in een andere wereld. Ook vervaag ik de grenzen tussen het dagelijkse leven en een fantasie wereld waarin sommigen van ons zich graag willen zien.

Fotografie is nu al een aantal jaren mijn passie en het is voor mij een goede manier om de dingen waar ik als kind van droomde werkelijkheid te maken. Ook is het een perfect middel om dingen die niet mogelijk zijn, mogelijk te maken. Zo kan ik in mijn zelfportretten iemand anders zijn die niemand in ons dagelijks leven kan zijn. Maar ook kan ik een brug openen tussen de kijker en mijn model die er normaal gesproken nooit zou zijn. Het meest bijzondere is misschien nog wel dat ik zelf leven in objecten kan blazen en ze hun eigen leven kan geven in een wereld die door mijn camera vereeuwigd word.