Sanneke Roelofs

Mijn inspiratie komt uit de verbijstering van alledag, het vloeit voort uit een onderwerp of vraag waar ik mij over verwonder. Waarna ik het publiek mijn onderzoek wil laten ervaren in een snelle achtbaan en een stukje (van mijn) wereld wil laten zien. Zoals Luk van de Dries mooi verwoord: ‘Theater moet schuren, tegenbeelden koesteren, gelaagdheid voorzien en de toeschouwer uitsturen op een weerbarstige wandeling tussen allerlei paradoxen die als doornstruiken krassen en wonden nalaten’. Maar ik wil het publiek niet naar huis laten gaan met een wond, ik plak er nog een mooie, gekleurde pleister op.

In mijn ontwerpen zijn tijd en materialiteit een terugkomend aspect. Daarnaast zie ik een decor niet als vormgeving alleen, het moet meer zijn dan een mooi plaatje. Als een extra acteur, die zijn eigen ontwikkeling doormaakt en zijn eigen verhaal heeft.

Voor mijn afstudeerproject ben ik op zoek naar antwoorden wat engagement betekent in deze tijden, wat het is om in onze huidige maatschappij geëngageerd theatermaker te zijn en of engagement überhaupt nog wel bestaat? In mijn ogen is engagement springlevend maar mist het wat. We moeten namelijk iets terug nemen en dat is ‘geluk’. De beeldvorming van wat geluk zou moeten zijn is in handen gevallen van de commercie. En in een wereld die voorbij flitst lijken we soms geen tijd meer te hebben voor rituelen. Het even stil kunnen staan en het tijd nemen voor een handeling of een moment is zeldzaam. In onze dagelijkse wereld als die van het theater kunnen we in mijn ogen wat meer geluk gebruiken en hier tijd voor nemen. Daarom neem ik het publiek mee op avontuur, op avontuur naar herkenning en vervreemding. Je gaat op pad en neemt mee…. Jezelf!