Margje Schuurman

Margje Schuurman (1988) laat zich raken door de symboliek en diepere lagen die in ogenschijnlijk eenvoudige dingen verborgen liggen. Water valt niet zomaar uit de wolken – stromend over akkers of sprankelend in een glas geeft het groei en verkwikking. Dit soort symboliek is verweven met het verhaal van haar eigen leven. In tekeningen, papiersnedes en installaties maakt ze haar eigen gevoelsleven en de verhalende kracht van beelden zichtbaar.
Haar afstudeerwerk bestaat uit banieren van papier: lange, smalle tekeningen in potlood, conté en inkt. De tekeningen zijn intuïtief opgebouwd uit patronen van water, glaswerk, trottoirtegels, kantwerk en plantmotieven. Het kleurpalet is beperkt tot grijs- en blauwtinten en zwart. Het wit van het papier blijft in alle werken zichtbaar als drager. Op verschillende plekken is het papier in verfijnde patronen opengewerkt, zodat de ruimte achter het werk mee gaat spelen in het beeld.
In het werk wordt gespeeld met verschillende ruimtes. Elementen overlappen elkaar soms op een vreemde manier en de uitsnedes laten delen van het beeld letterlijk verdwijnen. Tegelijkertijd ontstaat er nieuw beeld in de schaduwen achter het werk. Op deze manier onderzoekt Margje, naast de fysieke ruimte, ook de ruimte van de geest. Dat wat in ons hoofd en in ons hart speelt, komt tot uitdrukking in onze verschijning en ons handelen. Hierbij wisselen rust en kracht zich af met chaos en stagnatie. Tijdens het werk stelt ze zichzelf de vraag welke toestand waarachtig is en in hoeverre deze zichtbaar kan worden.
Uit het werk spreekt concentratie, fijngevoeligheid en een zoektocht naar zuiverheid. De heldere vormtaal, het sobere kleurgebruik en de uitgebalanceerde composities nodigen de toeschouwer uit om tot rust te komen. Om zo iets van het beeld achter het werk te ontdekken.