Jean-Maxim van Dijk

Met een juiste voorbereiding dient een goed idee zich vanzelf aan. Bij het werken aan een opdracht verdrink ik mezelf in het onderwerp: probeer sfeerbeelden op te roepen op een haast filmische manier. Ongeïnspireerd werk is een doodzonde - ik probeer mezelf constant uit te dagen en nooit voor de makkelijke weg te kiezen. Ontwerpen is het componeren met beeld en teken: de ontwerper bepaalt de toon en het timbre. Vormgeving is communicatie en is daarom bij uitstek het middel om een dialoog op gang te brengen. Ik bijt me daarom graag vast in zware thema's. Wellicht is deze manier van werken wel een vorm van catharsis.


Hier kom ik weg
Een boek dat gaat over mijn afkomst en de ambivalentie die ik daarbij voel. Als jongere kon ik niet wachten om er eindelijk vandaan te verhuizen. Toen ik dit na zoveel jaar eindelijk had gedaan begon ik het pas te missen. Ik kon de leegte en stilte eindelijk waarderen. Het gebrek aan schoonheid dat eigenlijk de schoonheid zelve is. Het boek bestaat uit een reeks sobere illustraties met handgeschreven teksten. Omdat mijn geboortegrond me onthaast - omdat ik het landschap voor zich wil laten spreken.
Het woord 'weg' staat voor ergens vandaan trekken. Toch betekent “Hier kom ik weg” in het Gronings juist “Hier kom ik vandaan”.
De Vrouw
Ook ik ben gevallen voor de klassieke muze. Zoals zovelen voor mij voel ik de drang om te observeren, te beschrijven en te beminnen. De Vrouw. Ze fascineert mij zowel als mens en als ontwerper. Deze visuele omnibus is slechts een doorsnede van een rode draad die langer loopt dan ik mij kan herinneren. Voorop het boek staat alleen een beeld, een analytisch web. Het staat symbool voor mijn eigen zoektocht. Een titel vond ik overbodig: het zou alleen maar aan nuance ontbreken. Het is erg moeilijk om op de juiste manier uit te leggen, daarom is dit boek misschien wel nodig. Ik laat de beschouwer delen in mijn bewondering en verwondering. Een collectie beelden en teksten waarin ik worstel met gevoelens, verlangens en algehele platonische liefde voor Haar.

Essay
Als jongen kwam ik in aanraking met de James Bond films. Gefascineerd door de fantastisch geanimeerde titelsequenties is hier misschien wel de eerste stap richting het ontwerper-schap gezet. Door mijn projecten ben ik na gaan denken over de rol van de Vrouw als icoon in onze beeldcultuur. Zo kwam ik tot de Bond Girl. Het iconische beeld van Ursula Andress die uit de branding stapt spreekt tot de verbeelding. Maar is de Bond Girl nog wel van deze tijd? Voor de één een fantasie, voor de ander een reliek uit andere tijden. Want klampt zij immers niet stevig vast aan een mannelijke opvatting van wat een vrouw zou moeten zijn? De rol van de Bond Girl is de laatste jaren flink aan verandering onderhevig geweest. De verschuiving naar een zelfstandige, geëmancipeerde vrouw in plaats van louter seksueel getinte beeldvulling. Kan de Bond Girl nu ook als rolmodel fungeren?