Geronimo Cadogan

Niet lezen, maar kijken.

Het schilderij. Omdat we ernaar kijken weten we dat het bestaat. Maar is wat we zien dan ook echt? René Magritte heeft laten zien dat een pijp soms geen pijp is, maar een schilderij. Is een schilderij dan soms ook geen schilderij maar een schilderij? Gerhard Richter heeft laten zien dat het interessant kan zijn om te kijken naar iemand die leest. Maar is kijken naar iemand die kijkt niet relevanter?

Kijken. Een vanzelfsprekend gebaar. Een handeling die in de beeldende kunst centraal lijkt te staan. Maar is dat wel zo? Want is alleen kijken zonder te zien nog wel acceptabel? Bekeken worden zonder gezien te worden is toch een nachtmerrie voor elk schilderij. En kijken zonder te zien is gewoon een passieve oppervlakkige bezigheid. Een schilderij is altijd gemaakt voor de beschouwer. Maar wat als het beeld niet meer zijn best doet iets te laten zien aan de beschouwer, is het schilderij dan arrogant en vervelend? Als je goed kijkt kun je in een schilderij verdwijnen, maar wat als we verdwijnen naar de plek waar we op dat moment zijn?

Mijn werkt gaat daarom ook primair niet om wat de beschouwer ziet, maar om dat de beschouwer kijkt. Een situatie waar het kijken een zekerheid is maar het zien liquide. Een situatie waar het niet alleen gaat om wat er te zien is, maar eerder om de relaties tussen de zichtbare dingen. Beelden die niet ver weg staan van het alledaagse leven, sterker nog, ze zijn het moment wat we op dat moment beleven. Een situatie waar de beschouwer de hoofdrol speelt.